W młodości studiowałam Język rosyjski i literaturę w samym Sankt Petersburgu. Dzieła wielkich mistrzów czytałam oczywiście w oryginale. Ponieważ najtrudniej chyba czytało mi się dzieła Fiodora Dostojewskiego, postanowiłam sprawdzić, jak to było z jego życiem, jakie sprawy mogły mieć wpływ na jego mroczny świat wyobraźni
przeniesionej na papier. I okazało się, że literatura owszem, pamięta go jako geniusza, natomiast medycyna – jako epileptyka. I to mnie zainspirowało, by
powrócić do jego biografii.
Jako konsultant Totalnej Biologii (Recall Healing) wiem, że ludzkie ciało nie popełnia błędów. Dlatego postanowiłam tym razem przeprowadzić śledztwo w
sprawie: Dlaczego automatyczny mózg Dostojewskiego wybrał akurat epilepsję jako rozwiązanie biologiczne? Od jakiego strachu uciekało jego ciało?
Zanim prześwietlimy życiorys pisarza, musimy zrozumieć logikę mózgu. W psychobiologii drgawki i utrata przytomności nie są „awarią” – są kryzysem epileptoidalnym. Zgodnie z prawami biologii, napad padaczkowy występuje w momencie przełomowym – dokładnie wtedy, gdy organizm próbuje rozładować potężne napięcie po przebytej traumie.
Konflikty stojące za epilepsją w Totalnej Biologii to przede wszystkim:
- Konflikt motorowy (ruchowy): „Chcę uciec, ale jestem zablokowany/związany” lub „Chcę się obronić, ale nie mogę wykonać ruchu”.
- Skrajny strach przed śmiercią i utratą kontroli:
Wstrząs, w którym jedyną opcją przeżycia dla mózgu jest… „wyłączenie systemu” (utrata przytomności). - Poczucie winy za śmierć lub zbrodnię:
Syndrom przeżycia („To ja powinienem zginąć”).
Sprawdźmy, czy w biografii pisarza odnajdziemy ślady tych konkretnych kodów biologicznych.
Ślad pierwszy – Masakra na Placu Siemionowskim (1849)
Petersburg, rok 1849. Dostojewski został skazany na śmierć za działalność antycarską. Skazańców ubrano w białe „śmiertelne” koszule i doprowadzono na plac. Trzech pierwszych przywiązano do słupów. Dostojewski był w kolejnej trójce. Żołnierze podnieśli karabiny. Pisarz wiedział, że zostały mu dokładnie minuty życia.
Ciało jest unieruchomione, instynkt każe uciekać, ale mięśnie nie mogą drgnąć. Stres przekracza dopuszczalne normy psychiczne. W ostatniej sekundzie nadjeżdża
goniec – car zamienia egzekucję na katorgę.
To modelowy przykład tzw. DHS (Dirk Hamer Syndrom) – nagłego, dramatycznego wstrząsu przeżywanego w samotności. Mózg rejestruje: „Żyjesz, ale byłeś sparaliżowany ze strachu. Aby uwolnić to uwięzione w mięśniach napięcie ruchowe, muszę
wywołać drgawki”.
Bohater Dostojewskiego, Książę Myszkin w Idiocie, analizuje tę sekundę przed śmiercią z niemal chirurgiczną precyzją – to nic innego jak próba uświadomienia
i „rozładowania” tego samego konfliktu przez pisarza.
Ślad drugi – Piekło w Omsku (1850–1854)
Po zainscenizowanej przez cara egzekucji Dostojewski trafił na Syberię. Przez 4 lata nosił na nogach ciężkie, żelazne kajdany – katorżnicy nie zdejmowali ich nawet do snu, ani podczas choroby. Spał w izbie z mordercami, jako szlachcic był nienawidzony i stale zagrożony pobiciem lub śmiercią z rąk
innych więźniów.
Ciało
fizycznie doświadczało wtedy blokady ruchu (kajdany) oraz ciągłego zagrożenia terytorium. Każdy napad padaczkowy na katordze był biologicznym
„resetem” – rozładowaniem gigantycznej energii zablokowanej w układzie nerwowym, który co noc chciał walczyć lub uciekać, ale był skrępowany łańcuchami. To w Omsku choroba pisarza rozwinęła się na dobre.
Ślad trzeci – Tajemnica wsi Darowoje (1839)
Gdy Fiodor ma 17 lat, jego ojciec – znany ze swojego okrucieństwa i przemocowości – zmarł prawdopodobnie na udar, choć w rodzinie Dostojewskich krążyła legenda, o tym, że został zamordowany przez własnych chłopów. Młody Fiodor, który wielokrotnie życzył ojcu śmierci, w związku ze śmiercią ojca odczuwał przez resztę życia
paraliżujące poczucie winy.
Nieuświadomione poczucie winy to jedno z najsilniejszych paliw dla chorób autoimmunologicznych i neurologicznych. Biologiczny umysł działa prosto: „Jeżeli jesteś winny śmierci, musisz sam doświadczyć śmierci”. Utrata przytomności i objawy epileptyczne podczas napadu to biologiczne odgrywanie własnego zgonu.
Nieprzypadkowo Dostojewski ukoronował swoją twórczość powieścią „Bracia Karamazow” – opowieścią o morderstwie ojca, w której każdy z synów czuje moralną współodpowiedzialność za jego śmierć.
Więc czy padaczka Fiodora Dostojewskiego była wyrokiem losu? Z perspektywy Totalnej Biologii – absolutnie nie.
Jeżeli spojrzymy na fakty z jego życia przez pryzmat biodekodowania, zobaczymy człowieka, którego mózg przetwarzał ekstremalne traumy:
- Strach przed egzekucją dał impuls zamrożenia i potrzeby drgawek.
- Kajdany na Syberii utrwaliły konflikt blokady ruchowej.
- Śmierć ojca przyniosła konflikt biologicznego poczucia winy.
Napad epilepsji był dla organizmu pisarza biologicznym zaworem bezpieczeństwa – bez tego wyładowania tak gigantyczny stres doprowadziłby do natychmiastowego
zatrzymania akcji serca. Pisarz intuicyjnie czuł to uzdrawiające działanie – tuż przed napadem doświadczał stanu tzw. „aury”, czyli ułamka sekundy mistycznego olśnienia i absolutnego spokoju.
Dostojewski z pewnością nie pisał książek po to, by bawić czytelników. Pisał je, bo pisanie prawdopodobnie było dla niego podświadomoą formą terapii,
pozwalającą mu wynieść mroczne konflikty z podświadomości na papier – i przeżyć.
Moi drodzy, na koniec chciałabym bardzo wyraźnie zaznaczyć jedną rzecz. Z mojego punktu widzenia są to wyłącznie czyste obserwacje biograficzne. W żaden sposób nie oceniam ani nie komentuję metod leczenia, ani oficjalnych diagnoz lekarskich. Moim celem jest jedynie sprawdzenie, czy fakty z życia znanych osób potwierdzają niesamowite mechanizmy i konflikty przedstawiane przez twórców Totalnej Biologii, które mogą stać za chorobami, na jakie te osoby cierpiały lub zmarły w przypadku tego bohatera.